Technique for guiding (ondertitelde)

Accrochez les wagons, technique for guiding

Joël : Hallo, ik heet Joël en ik ben erg slechtziend. En we zullen u nu de techniek laten zien, waarmee je een slechtziende kan leiden. Dus laat mij u Grégory voorstellen; hij is een ware professional. Hij is een zogenaamde verplaatsingsinstructeur. Een verplaatsingsinstructeur is iemand die aan slechtzienden of blinden leert hoe ze veilig over straat kunnen. Die techniek kan nuttig zijn voor iedereen. U kunt uzelf in zo’n situatie bevinden, waarin u die techniek kunt gebruiken. Misschien ontmoet u ergens op straat, in de metro of waar dan ook, een slechtziende of blinde. En die persoon zou uw hulp nodig kunnen hebben.

Grégoire : Dus is het eerste wat u doet: vragen of de betreffende persoon behoefte heeft aan hulp. Want als een visueel gehandicapte ergens op straat wacht, betekent dat nog niet dat die persoon ook hulp nodig heeft. Misschien wacht hij of zij gewoon op het juiste moment om over te steken. Dus de eerste regel is om te vragen of die persoon ook echt hulp nodig heeft. Maar al te vaak als we een visueel gehandicapte willen helpen, nemen we hem bij de elleboog en duwen hem naar voren. En in dat geval, ondanks onze beste bedoelingen, is de persoon die we willen helpen niet erg op zijn gemak omdat hij wordt geconfronteerd met onzekerheden.

Grégoire : Zoals u ziet, neemt Joël op een natuurlijke manier deze positie in, omdat hij weet dat hij veilig is, wanneer hij net achter mij loopt. Op die manier weet de persoon die achter loopt, dat wil zeggen: degene die geleid wordt, altijd dat hij één stap achterloopt op degene die leidt. Dit geeft een groot gevoel van veiligheid, want als we ergens naartoe lopen dat als bedreigend wordt ervaren, weet hij heel goed dat hij niet meteen gaat vallen.

Joël : Ja, ik val wel iets later!

(gelach)

Grégoire : Zo, iedereen heeft het begrepen en we staan op de juiste positie, nu kunnen we vertrekken.

Grégoire : Misschien is het u al opgevallen dat als we iemand leiden, we een bepaald tempo houden. U mag niet te snel, maar ook niet te langzaam gaan. En om te weten wat het juiste tempo is, vragen we regelmatig of we snel genoeg gaan. Het tempo is ook belangrijk omdat dit de geleide persoon in staat stelt om alert te zijn. Zo wandelt u bijvoorbeeld in een normaal tempo en opeens gaat u vertragen. Op die manier wordt de persoon die achter u loopt erop opmerkzaam gemaakt dat er iets gaat gebeuren.

Grégoire : Aldus lopen we in een bepaald tempo. We gaan nu iets vertragen. Dit maakt de persoon alert. En zo gaan we voorbij het obstakel.

Grégoire : Nu gaan we u een andere toepassing laten zien die gevolgd wordt door een stop, deze keer aan de rand van het trottoir of aan het begin van een trap. We beginnen met gewoon te lopen. Nu gaat u langzamer lopen zodat de persoon achter u erop opmerkzaam wordt gemaakt dat er iets gaat gebeuren. Vervolgens stopt u aan de rand van het obstakel.

Joël : En om naar beneden te gaan, doen we hetzelfde als toen we omhoog gingen. U moet dus stoppen bovenaan en onderaan de trap. Op die manier weet ik precies dat we naar beneden gaan en ook wanneer we beneden zijn aangekomen.

Joël : Deze techniek om te leiden kunnen we samenvatten in vier punten. Het eerste punt: ik voel me veilig want ik ben achter de gids. Tweede punt: de gids loopt als eerste over het af te leggen stuk. Zijn arm werkt als een hefboom. Dus iedere keer als de gids naar boven of naar beneden toe beweegt, voel ik dat en op die manier wordt ik gewaarschuwd over de veranderingen in hoogte. Dit heeft nog een ander voordeel. De gids hoeft me op die manier niet te vertellen wat er aankomt. We kunnen gewoon praten over wat we vandaag hebben gedaan, wat we morgen gaan doen, we kunnen over van alles en nog wat praten. En we kunnen ook niets zeggen. We kunnen wel vijf kilometer cross-country lopen, zonder te praten, net zoals een gewone wandeling. Deze techniek is een lichamelijke techniek en is op die manier effectief. Ik voel de bewegingen van het lichaam van de gids. Dit is het derde punt dat heel erg belangrijk is. Want dit betekent ook dat ik kan praten. Dat is toch een stuk aangenamer! Het laatste punt is dat als ik me niet zeker voel, om welke redden dan ook, ik gewoon los kan laten. Ik ben niet gedwongen om mee te lopen met iemand die mijn arm van achter trekt. Op die manier kan ik loslaten wanneer ik maar wil. En daarna kunnen we het probleem bespreken. En dan kunnen we weer verder gaan.

Grégoire : Als u iemand op straat leidt, komt u nogal eens een smalle passage tegen. In dit geval moet u de persoon die u leidt laten weten dat hij of zij achter u moet gaan lopen. Dit gaat heel gemakkelijk. U buigt uw arm achter uw rug. De persoon gaat achter u lopen en u loopt rustig door de smalle passage, terwijl u natuurlijk eerst langzamer bent gaan lopen. En als u er doorheen bent, neemt u uw arm gewoon weer terug en komt de geleide persoon weer aan uw kant.

Grégoire : Wanneer men een visueel gehandicapte een stoel aanbiedt, is men altijd geneigd om hem uit te leggen in welke richting de stoel staat ten opzichte van de persoon. Dat maakt het moeilijker dan het is. U kunt eenvoudigweg de hand van de betreffende persoon nemen en die op de rug van de stoel leggen. Op die manier kan hij voelen hoe de stoel staat en op zijn eigen manier gaan zitten.

Grégoire : Concluderend kunnen we zeggen dat u de leiding heeft over de persoon achter u. Dat mag u niet vergeten.

Joël : En wat zo leuk is aan deze techniek: u kunt deze aan iedereen leren. Het is erg eenvoudig. U kunt het aan uw naasten, aan uw ouders, leerlingen, collega’s en vrienden leren.

Generic : A movie of Joël Olekhnovitch, Grégoire Guillot, Jacques-Olivier Souttre. Music : Pascal Dessein. Audiodescription : Anne-Sophie Duguay.